Τρεις θρύλοι που κατέκτησαν την κορυφή ως παίκτες και ως προπονητές
Στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου υπάρχουν εθνικές ομάδες που έχουν φτάσει μέχρι την κατάκτηση του πολυπόθητου τροπαίου. Ωστόσο, όταν το βλέμμα στρέφεται στους ανθρώπους που το σήκωσαν τόσο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου όσο και από τον πάγκο, η λίστα γίνεται εξαιρετικά μικρή. Μόλις τρεις έχουν καταφέρει να συνδυάσουν τη δόξα του ποδοσφαιριστή με εκείνη του ομοσπονδιακού τεχνικού, γράφοντας το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της FIFA.
Ο Μάριο Ζαγκάλο ως αριστερός εξτρέμ αποτέλεσε βασικό μέλος της μυθικής Βραζιλίας που κατέκτησε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 στη Σουηδία και του 1962 στη Χιλή, έχοντας στο πλευρό του τον Πελέ και τον Γκαρίντσα.
Λίγα χρόνια αργότερα πέρασε στον πάγκο και το 1970 οδήγησε τη «σελεσάο» σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά σύνολα όλων των εποχών, κατακτώντας το τρόπαιο στο Μεξικό με πρωταγωνιστές τον Πελέ, τον Ζαϊρζίνιο και τον Τοστάο.
Η σχέση του Ζαγκάλο με το Μουντιάλ δεν σταμάτησε εκεί. Συμμετείχε επίσης ως τεχνικός διευθυντής στην κατάκτηση του τίτλου το 1994 και ως ομοσπονδιακός προπονητής οδήγησε τη Βραζιλία μέχρι τον τελικό του 1998. Συνολικά συνδέθηκε με τέσσερις παγκόσμιους τίτλους της χώρας του, επίδοση που ελάχιστοι μπορούν να πλησιάσουν.
Ο «Κάιζερ» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ένας άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο του λίμπερο, αυτός είναι ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Ως αρχηγός της τότε Δυτικής Γερμανίας σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1974, νικώντας την Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ στον τελικό.
Δεκαέξι χρόνια αργότερα επέστρεψε στην κορυφή, αυτή τη φορά ως ομοσπονδιακός προπονητής. Στο Μουντιάλ της Ιταλίας το 1990, η Δυτική Γερμανία επικράτησε της Αργεντινής του Ντιέγκο Μαραντόνα, χαρίζοντας στον Μπεκενμπάουερ μια μοναδική θέση στο πάνθεον του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Η φυσιογνωμία του έγινε συνώνυμη της γερμανικής ποδοσφαιρικής σχολής, καθώς συνδύασε ηγετική προσωπικότητα, τακτική ευφυΐα και διαχρονική επιτυχία.
Χρειάστηκαν σχεδόν τρεις δεκαετίες για να αποκτήσει το κλειστό αυτό «κλαμπ» νέο μέλος. Ο Ντιντιέ Ντεσάν ήταν ο αρχηγός της Γαλλίας που κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998, νικώντας τη Βραζιλία στον τελικό του Παρισιού.
Το 2018, από τον πάγκο πλέον, οδήγησε τους «τρικολόρ» στην κορυφή του κόσμου στη Ρωσία, με μια ομάδα γεμάτη ταλέντο και ισορροπία. Παράλληλα έγινε ο πρώτος μετά τον Μπεκενμπάουερ που πέτυχε αυτό το ιστορικό επίτευγμα και ο τρίτος συνολικά στην ιστορία.
Η παρουσία του στον τελικό του 2022, όπου η Γαλλία ηττήθηκε στα πέναλτι από την Αργεντινή, επιβεβαίωσε τη σταθερότητα και τη διάρκεια του έργου του στην εθνική ομάδα.
Ένα κλειστό κλαμπ αθανασίας
Η κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελεί το απόλυτο όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή και κάθε προπονητή. Το να το πετύχει κάποιος και στις δύο ιδιότητες είναι κάτι που μέχρι σήμερα έχουν καταφέρει μόνο τρεις άνθρωποι:
• Μάριο Ζαγκάλο – Πρωταθλητής κόσμου ως παίκτης (1958, 1962) και ως προπονητής (1970).
• Φραντς Μπεκενμπάουερ – Πρωταθλητής κόσμου ως παίκτης (1974) και ως προπονητής (1990).
• Ντιντιέ Ντεσάν – Πρωταθλητής κόσμου ως παίκτης (1998) και ως προπονητής (2018).
Το επίτευγμά τους ξεπερνά τα όρια της στατιστικής. Αποδεικνύει ότι η ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα δεν περιορίζεται στην εκτέλεση μέσα στο γήπεδο, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε έμπνευση, στρατηγική και ηγεσία από την άκρη του πάγκου. Για αυτόν τον λόγο, οι Ζαγκάλο, Μπεκενμπάουερ και Ντεσάν δεν θεωρούνται απλώς παγκόσμιοι πρωταθλητές. Θεωρούνται οι απόλυτοι «αρχιτέκτονες» της κορυφής του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
