Μουντιάλ: Η απούσα «Σκουάντρα Ατζούρα» των τεσσάρων αστέρων
Η εθνική ομάδα της Ιταλία ανήκει στο πιο κλειστό κλαμπ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, με τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα στο ενεργητικό της, έχοντας γράψει κεφάλαια που σημάδεψαν διαφορετικές εποχές και γενιές φιλάθλων. Από την προπολεμική κυριαρχία του Βιτόριο Πότσο μέχρι το έπος του Βερολίνου το 2006, η «Σκουάντρα Ατζούρα» απέδειξε ότι η ιστορία της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μεγαλύτερη διοργάνωση του πλανήτη.
1934: Η πρώτη στέψη στη Ρώμη
Το πρώτο μεγάλο ραντεβού της Ιταλίας με την αθανασία ήρθε στο Μουντιάλ που διοργάνωσε η ίδια, στα γήπεδα της χώρας, οι «Ατζούρι» κατέκτησαν το τρόπαιο νικώντας την Τσεχοσλοβακία με 2-1 στην παράταση του τελικού. Ήταν η πρώτη φορά που ευρωπαϊκή ομάδα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και η αρχή μιας δυναστείας.
Η ομάδα του Βιτόριο Πότσο διέθετε προσωπικότητες όπως ο Ζουζέπε Μεάτσα και ο Άντζελο Σκιαβίο, συνδυάζοντας τεχνική, τακτική πειθαρχία και ατσάλινο χαρακτήρα. Το τουρνουά έμεινε επίσης στην ιστορία για την έντονη πολιτική του διάσταση, καθώς διεξήχθη στην εποχή του Μπενίτο Μουσολίνι.
1938: Το back to back του Πότσο
Τέσσερα χρόνια αργότερα, στα γήπεδα της Γαλλία, η Ιταλία επιβεβαίωσε ότι η επιτυχία του 1934 μόνο τυχαία δεν ήταν. Στον τελικό του Παρισιού επικράτησε της Ουγγαρίας με 4-2 και έγινε η πρώτη εθνική ομάδα που διατήρησε τον παγκόσμιο τίτλο της.
Ο προπονητής Βιτόριο Πότεο πέτυχε κάτι που παραμένει μοναδικό μέχρι σήμερα: να οδηγήσει την ίδια εθνική ομάδα σε δύο συνεχόμενες κατακτήσεις Μουντιάλ. Με ηγέτες τους Σίλβιο Πιόλα και Μεάτσα, οι Ιταλοί κυριάρχησαν σε μια περίοδο που η Ευρώπη βρισκόταν λίγο πριν από τη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
1982: Η αναγέννηση της Μαδρίτης
Χρειάστηκε να περάσουν 44 χρόνια για να επιστρέψει η Ιταλία στην κορυφή. Το Μουντιάλ της Ισπανία το 1982 ξεκίνησε με αμφιβολίες και τρεις ισοπαλίες στη φάση των ομίλων, όμως εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά παραμύθια όλων των εποχών.
Κεντρικός πρωταγωνιστής ήταν ο Πάολο Ρόσι. Με χατ-τρικ απέναντι στη θρυλική Βραζιλία του Ζίκο, δύο γκολ στον ημιτελικό με την Πολωνία και ακόμη ένα στον τελικό απέναντι στη Δυτική Γερμανία, έγινε το πρόσωπο του τουρνουά. Η Ιταλία επικράτησε με 3-1 στον τελικό της Μαδρίτης και κατέκτησε το τρίτο της αστέρι.
Πίσω από τον Ρόσι, ο αρχηγός και τερματοφύλακας Ντίνο Τζοφ, σε ηλικία 40 ετών, ύψωσε το τρόπαιο γράφοντας τη δική του ξεχωριστή ιστορία.
2006: Το έπος του Βερολίνου
Η τέταρτη και πιο πρόσφατη κατάκτηση ήρθε σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους για το ιταλικό ποδόσφαιρο. Λίγους μήνες πριν από το Μουντιάλ της Γερμανία, το σκάνδαλο Calciopoli είχε συγκλονίσει τη χώρα. Ωστόσο, η εθνική ομάδα συσπειρώθηκε και με προπονητή τον Marcello Lippi πραγματοποίησε μια υποδειγματική πορεία.
Η άμυνα με ηγέτη τον αρχηγό Fabio Cannavaro (που λιγους μήνες αργότερα κατέκτησε την Χρυσή μπάλα)αποτέλεσε το θεμέλιο της επιτυχίας, ενώ οι Andrea Pirlo, Gianluigi Buffon και Alessandro Del Piero χάρισαν στιγμές υψηλής ποδοσφαιρικής ποιότητας. Στον αξέχαστο τελικό του Βερολίνου απέναντι στη Γαλλία, το παιχνίδι έληξε 1-1 και οδηγήθηκε στα πέναλτι. Εκεί οι Ιταλοί επικράτησαν με 5-3, κατακτώντας το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους.
Τα τέσσερα αστέρια στη φανέλα της Ιταλίας, τα οποία κατέκτησε όλα στην Ευρώπη (Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και Γερμανία) αντιπροσωπεύουν τέσσερις διαφορετικές εποχές του ποδοσφαίρου την τακτική επανάσταση της δεκαετίας του 1930, την προπολεμική κυριαρχία, τη θρυλική επιστροφή του 1982 και την ατσάλινη αποφασιστικότητα του 2006.
