Ιταλία: Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση(Γράφει ο Διανύσης Γιακουμέλος)
- Η εθνική Ιταλίας γνώρισε έναν ακόμη οδυνηρό αποκλεισμό: ηττήθηκε από τη Βοσνία στα πέναλτι με 4-1 (την ίδια Βοσνία στο άκουσμα της οποίας οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές ξέσπασαν σε πανηγύρια) και έμεινε εκτός της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 που θα διεξαχθεί στις ΗΠΑ.
- Πρόκειται για το τρίτοδιαδοχικό Μουντιάλ στο οποίο η «Σκουάντρα Ατζούρα» αποτυγχάνει να προκριθεί. Η παραπάνω διαπίστωση αποτελεί μονάχα την κορυφή του παγόβουνου που αφορά την ολοκληρωτική κατάρρευση που βιώνει το ιταλικό ποδόσφαιρο τις τελευταίες δύο δεκαετίες.Το Calciopoli δυσφήμισε το προϊόν σκάβοντας το λάκκο της Serie A.
- Το Calciopoli ήταν ένα τεράστιο σκάνδαλο στο ιταλικό ποδόσφαιρο που αποκαλύφθηκε το 2006 και αφορούσε στημένα παιχνίδια μέσω επηρεασμού διαιτητών.
- Ήταν στις 4 Μαΐου του ίδιου έτους, όταν αποκαλύφθηκαν δημόσια οι πρώτες τηλεφωνικές υποκλοπές και ξέσπασε το σκάνδαλο στα ΜΜΕ.Τα αδικήματα διαπράχθηκαν κατά την περίοδο 2004-2005, όταν παράγοντες όπως ο Luciano Moggi της Γιουβέντους επικοινωνούσαν με υπεύθυνους ορισμού διαιτητών και προσπαθούσαν να επηρεάσουν ποιος διαιτητής θα σφυρίξει ποιον αγώνα. Αυτές οι συνομιλίες καταγράφηκαν τότε και τον Μάιο του 2006 ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.
- Δύο μήνες μετά, τον Ιούλιο, εκδόθηκαν οι πρώτες αποφάσεις και τιμωρίες. Η σημαντικότερη εξ αυτών και εκείνη που τράνταξε συθέμελα όχι μόνο το ιταλικό αλλά και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ήταν η τιμωρία υποβιβασμού που επιβλήθηκε στη Γιούβε, τη Μεγάλη Κυρία του εγχώριου ποδοσφαίρου. Άλλες ομάδες που ενεπλάκησαν στην υπόθεση ήταν οι Μίλαν, Φιορεντίνα, Λάτσιο καιΡετζίνα. Όσο για τον Luciano Moggi, τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο.
- Η αποκάλυψη αυτού του τεράστιου και πρωτοφανούς σκανδάλου (εντός Ευρώπης και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο) οδήγησε στη σταδιακή υποτίμηση και πτώση της Serie A, της λίγκας που επί σχεδόν 20 χρόνια θεωρούνταν η κορυφαία παγκοσμίως.
- Ο ανταγωνισμός και η αξιοπιστία φθάρηκαν, τα μεγάλα ονόματα ποδοσφαιριστών άρχισαν να αποχωρούν για άλλες «γειτονιές» και η κατάρρευση του ιταλικού ποδοσφαίρου ουσιαστικά άρχισε να μετράει αντίστροφα.Να περάσει να πάει πού και με τι παίκτες;
- Το γεγονός ότι η αποτυχία της μη παρουσίας, έστω, σε άλλο ένα μεγάλο ραντεβού εθνικών ομάδων είναι παταγώδης δεν αμφισβητείται.
- Όμως βλέποντάς τα πράγματα ρεαλιστικά, που θα μπορούσε να φτάσει αυτή η Ιταλία ακόμα κι αν κέρδιζε ένα εισιτήριο για τα γήπεδα της Βόρειας Αμερικής.Μιλάμε ίσως για την πιο «φτωχή» σε ταλέντο γενιά στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου. Με εξαίρεση κάποιες λίγες μονάδες (Ντοναρούμα, Ντιμάρκο, Μπαστόνι, Μπαρέλα) οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές δεν προσεγγίζουν το παγκόσμιας κλάσης επίπεδο, ούτε κι αυτό που επιβάλλεται να πληροί κανείς για να φοράει το εθνόσημο με το πράσινο, το λευκό και το κόκκινο στο στήθος.
- Ειδικά η επιθετική γραμμή αυτής της Ιταλίας μοιάζει να υπολείπεται ακόμα και απέναντι σε εθνικές ομάδες παραδοσιακά δεύτερης ταχύτητας, όπως η Τουρκία, η Κολομβία και η Σουηδία.Όσο δε για τον άνθρωπο στον πάγκο της, ο Τζενάρο Γκατούζο δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι εκείνος που θα αναστηλώσει τη Σκουάντρα Ατζούρα έπειτα από μια τόσο μεγάλη περίοδο παρακμήςκαι με το βάρος της πίεσης να έχει ξεφύγει πια σε δυσθεώρητα μεγέθη.
- «Έχω ένα έθνος στους ώμους μου», ομολόγησε ο πρώην διεθνής χαφ τις παραμονές του αγώνα με τη Βόρεια Ιρλανδία, ματςπου αποκάλεσε το σημαντικότερο της μέχρι τώρα καριέρας του.Και η αλήθεια είναι πως δε λέει ψέμματα: η μέχρι στιγμής προπονητική καριέρα του Γκατούζο χαρακτηρίζεται μονάχα από αποτυχίες, μια εξ αυτών όταν ήρθε και προς τα μέρη μας για λογαριασμό του ΟΦΗ. Δεν είναι ο άνθρωπος που θα εμπνεύσει ένα φανερά ανασφαλές σύνολο παικτών.
- Άλλο το τι έκανε φορώντας ποδοσφαιρικά παπούτσια και άλλο να κάθεσαι στην άκρη ενός πάγκου έχοντας να διαχειριστείς 20-30 διαφορετικές προσωπικότητες.Χρειάζεται θεμελιώδεις αλλαγές με πολυετές πλάνο για να ξαναγίνει υπερδύναμηΟ αποκλεισμός της Εθνική Ιταλίας από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεναποτελεί απλώς μια συγκυριακή αποτυχία, αλλά την κορύφωση μιας μακροχρόνιας κρίσης στο εγχώριο ποδόσφαιρο.
- Για να επιστρέψει στην ελίτ, η Ιταλία χρειάζεται μια ριζική αναδόμηση από τα θεμέλια: επένδυση στις ακαδημίες και στην ανάπτυξη νεαρών Ιταλών παικτών, περιορισμό της υπερβολικής εξάρτησης από ξένους ποδοσφαιριστές στη Serie A, εκσυγχρονισμό των προπονητικών μεθόδων και των υποδομών, μεγαλύτερη εμπορική εξωστρέφεια του προϊόντος απέναντι στον αδυσώπητο ανταγωνισμό αλλά και μια νέα ποδοσφαιρική ταυτότητα που θα συνδυάζει την παραδοσιακή τακτική πειθαρχία με δημιουργικότητα και ταχύτητα.
- Παράλληλα, απαιτείται καλύτερη οργάνωση σε θεσμικό επίπεδο και εμπιστοσύνη σε μακροπρόθεσμα πλάνα αντί για βραχυπρόθεσμες λύσεις. Να βρεθούν οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις, αρχής γενομένης από τον πάγκο της «Σκουάντρα Ατζούρα». Μόνο μέσα από αυτή τη συνολική επανεκκίνηση εκ βάθρων μπορεί το Calcio να ξαναγίνει υπερδύναμη και να επιστρέψει εκεί όπου ιστορικά ανήκει.
