Τα αίτια της απομάκρυνσης του Μανόλο Χιμένεθ από τον πάγκο του Άρη
Γράφει ο: Διονύσης Γιακουμέλος
Η παρουσία του Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο του Άρη άρχισε με προσδοκίες και αισιοδοξία, όμως ολοκληρώθηκε μέσα σε βαρύ κλίμα και έντονη απογοήτευση. Η κλεψύδρα είχε γυρίσει εδώ και καιρό εις βάρος του Ισπανού τεχνικού, ο οποίος δεν κατάφερε να ισιώσει αγωνιστικά το κλίμα και μοιραία αποτελεί πια, έστω και καθυστερημένα, παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της ομάδας.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2025, η διοίκηση των «κιτρινόμαυρων» προχώρησε στην ανακοίνωση της συνεργασίας με τον Ισπανό τεχνικό, έπειτα από κοινή απόφαση του Θεόδωρος Καρυπίδης και του Ρούμπεν Ρέγες. Ο Χιμένεθ ανέλαβε τη σκυτάλη από τον Μαρίνο Ουζουνίδη, με βασική αποστολή να επαναφέρει την ομάδα σε τροχιά σταθερότητας, μετά το άσχημο ξεκίνημα στο πρωτάθλημα και τον οδυνηρό ευρωπαϊκό αποκλεισμό από την Αράζ.
Μια εκκίνηση που αναπτέρωσε το ηθικό
Η αλλαγή στον πάγκο δεν έφερε απλώς ένα νέο αέρα στα αποδυτήρια του Άρη, αλλά συνοδεύτηκε από άμεση αντιστροφή του κλίματος μέσω των θετικών αποτελεσμάτων. Οι νίκες απέναντι σε Ατρόμητο, Παναιτωλικό, Κηφισιά και Μαρκό επανέφεραν την ηρεμία και δημιούργησαν την αίσθηση πως ο Άρης είχε βρει ξανά τον προσανατολισμό του. Παρότι η απόδοση δεν εντυπωσίαζε, η αποτελεσματικότητα αρκούσε για να αναθερμανθεί η πίστη του κόσμου προς το αγωνιστικό πλάνο.
Η καμπή που άλλαξε το κλίμα
Η πρώτη σοβαρή «σκιά» ήρθε με την εντός έδρας ισοπαλία απέναντι στον Πανσερραϊκός. Παρότι η εικόνα της ομάδας ήταν ίσως η πιο πειστική μέχρι τότε, το αποτέλεσμα δεν ανταποκρίθηκε στην προσπάθεια. Η απώλεια βαθμών κόντρα σε έναν αντίπαλο χαμηλότερων προσδοκιών προκάλεσε προβληματισμό και αποτέλεσε την απαρχή μιας περιόδου έντονης πίεσης.
Από εκείνο το σημείο και μετά, η διαχείριση των καταστάσεων από προπονητή και παίκτες δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων αναλογικά με το μέγεθος του συλλόγου που εκπροσωπούσαν. Η ψυχολογική επιβάρυνση ήταν εμφανής και η ομάδα έδειξε να χάνει τη συνοχή της, όσο οι τραυματισμοί χτυπούσαν ο ένας μετά τον άλλον την πόρτα του γραφείου του Μανόλο Χιμένεθ στο Νέο Ρύσιο.
Η παρατεταμένη αγωνιστική κάμψη
Έπειτα από τον πρώτο μήνα του μέλιτος για τον Χιμένεθ, η πορεία της ομάδας κινούνταν σταθερά καθοδικά και έφτασε να συγκρίνεται με τις χειρότερες σεζόν στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου. Σε πέντε μήνες πρωταθλήματος, οι μόλις 3 νίκες απέναντι σε ΑΕΛ, Αστέρα Τρίπολη και Παναιτωλικό μιλούν από μόνες τους. Η συγκομιδή αυτή δημιούργησε έντονα ερωτήματα, τόσο για το επίπεδο του ρόστερ όσο και για τον τρόπο αξιοποίησής του. Αν δηλαδή είναι πράγματι τόσο μέτριο το ποιοτικό υλικό του φετινού Άρη ή οι σοβαρές ευθύνες του Ισπανού για τη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού υπερκάλυψαν το όποιο δείγμα ατομικής ποιότητας.
Οι δέκα ισοπαλίες σε είκοσι αναμετρήσεις αποτύπωναν ξεκάθαρα το πρόβλημα: δυσκολία στο γκολ και αδυναμία εξασφάλισης τριπόντου. Ο Άρης συχνά έμοιαζε να συμβιβάζεται με τον βαθμό, αδυνατώντας να μετουσιώσει τις λιγοστές ευκαιρίες που συνήθως παρήγαγε σε ουσιαστικό προβάδισμα. Μια παθητική νοοτροπία που σιγά σιγά πότισε εντός των τειχών του κλαμπ.
Η απομάκρυνση που άργησε να ‘ρθει
Η διοίκηση του Καρυπίδη έχει στο παρελθόν δείξει περιορισμένη ανοχή σε παρατεταμένες αγωνιστικές κρίσεις. Ο ισχυρός άνδρας της ΠΑΕ Άρης έχει αλλάξει στο παρελθόν προπονητές… σαν τα πουκάμισα, στην προσπάθεια παροχής ενός ηλεκτροσόκ προς τους ποδοσφαιριστές. Στην περίπτωση του Χιμένεθ, ωστόσο, η υπομονή εξαντλήθηκε σταδιακά και δικαιολογημένα. Ο αποκλεισμός στο Κύπελλο με 3-0 από τον Παναθηναϊκό δεν έφερε άμεσα εξελίξεις, ούτε και οι επαναλαμβανόμενες απώλειες προβαδίσματος, με αποκορύφωμα το 2-2 απέναντι στον Λεβαδειακό στο «Κλεάνθης Βικελίδης».
Δεν μπορούν βέβαια να αγνοηθούν οι δυσκολίες που συνόδευσαν τη θητεία του: τραυματισμοί, ελλείψεις σε καίριες θέσεις και αιτήματα μεταγραφικής ενίσχυσης του ίδιου που δεν ικανοποιήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, σε έναν σύλλογο με το μέγεθος και τις απαιτήσεις του Άρη, η διαχείριση των αποδυτηρίων και η ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα αποτελούν αδιαπραγμάτευτα στοιχεία. Σε αυτά ο Χιμένεθ απέτυχε παταγωδώς και κανείς άλλος δεν μπορεί να του φταίξει για το αγωνιστικό «κατάντημα» της ομάδας μέσα στον χειμώνα που διανύουμε.
Η εικόνα έδειχνε πως ο Ανδαλουσιανός τεχνικός δεν κατάφερε να μεταδώσει τη φιλοσοφία και το κίνητρό του στο σύνολο. Το χάσμα με το κιτρινόμαυρο ρόστερ φαινόταν να έχει ανοίξει και η αποχώρηση έμοιαζε αναπόφευκτη. Το τέλος της συνεργασίας ήρθε έστω και καθυστερημένα, σε μια στιγμή που η σχέση είχε ήδη φθαρεί ανεπανόρθωτα.
Την ευθύνη για την αποτυχία του στον πάγκο της ομάδας οφείλουν να αναλάβουν εκείνοι που τον επέλεξαν εξαρχής: πρώτα ο Θεόδωρος Καρυπίδης και μετά ο Ρούμπεν Ρέγες, η αφωνία του οποίου προβληματίζει και θα ενοχλήσει ακόμα περισσότερο αν συνεχιστεί στο επόμενο διάστημα, μετά και την κοινή απόφαση να «παρθεί το κεφάλι» του Μανόλο Χιμένεθ. Καλό θα ήταν να δοθούν και οι απαραίτητες εξηγήσεις ως προς το τι εννοούσε ο, πρώην πλέον, προπονητής του Άρη, όταν μιλούσε για πολλά προβλήματα εντός του συλλόγου για τα οποία ο κόσμος δεν έχει λάβει γνώση. Καλό θα ήταν να λάβει άμεσα, αν οι ιθύνοντες του Άρη θέλουν να αποφύγουν η εικόνα των μόλις 2.500 εισιτηρίων με την Κηφισιά να μετατραπεί σε μια μονιμότητα από δω και στο εξής στο «Κλεάνθης Βικελίδης».
