Mom Mode: Off | Η Happy Hour της Μαμάς
Η μέρα της μαμάς ξεκινά πριν προλάβει να ανοίξει το μάτι της και τελειώνει όταν το μάτι απλά αρνείται να μείνει άλλο ανοιχτό. Από το πρώτο «μαμάαα» μέχρι το τελευταίο «μαμά πού είναι οι κάλτσες μου;» (ενώ είναι στα πόδια τους), η καθημερινότητα θυμίζει μαραθώνιο χωρίς γραμμή τερματισμού. Μέσα σε λίγες ώρες η μαμά μεταμορφώνεται σε οδηγό ταξί, σεφ Michelin (με μενού μακαρόνια για τρίτη συνεχόμενη μέρα), εκπαιδευτικό, ειρηνοποιό του ΟΗΕ και προσωπικό θυρωρό για χαμένα παιχνίδια που βρίσκονται πάντα στο ίδιο σημείο.
Το σπίτι εντωμεταξύ λειτουργεί σαν escape room: τίποτα δεν είναι εκεί που το άφησες και όλα σε παγιδεύουν. Πατάς LEGO στο σκοτάδι (πόνος επιπέδου αρχαίας τραγωδίας), σκοντάφτεις σε σχολικές τσάντες που εμφανίζονται μαγικά στη μέση του διαδρόμου και κάθε φορά που πας τουαλέτα ακούς κάποιον να φωνάζει το όνομά σου σαν να πρόκειται για επείγον περιστατικό… το οποίο συνήθως είναι ότι «δεν βρίσκουν το τηλεκοντρόλ που κρατάνε στο χέρι τους».
Το μπάνιο της μαμάς δεν είναι απλώς μπάνιο – είναι όνειρο ζωής. Μπαίνει για ντους και βγαίνει πιο γρήγορα κι από διαφήμιση στο YouTube, γιατί πάντα κάποιος χρειάζεται κάτι «τώρα, μαμά, τώρα». Το φαγητό της καταναλώνεται κρύο, όρθια και με το ένα μάτι στο παιδί και το άλλο στο ρολόι. Το κινητό της φορτίζει μόνο όταν κοιμούνται όλοι, γιατί μέσα στη μέρα είναι αποκλειστικά εργαλείο κλήσεων τύπου: «μαμά πού είσαι; μαμά έλα λίγο; μαμά κοίτα τι έκανα».
Και τότε έρχεται η ιερή στιγμή. Η ώρα που τα παιδιά επιτέλους κοιμούνται και το σπίτι παριστάνει τον ήσυχο. Εκεί ξεκινά η πραγματική «happy hour» της μαμάς: ένα μπάνιο χωρίς κοινό, δυο μπουκιές φαγητό χωρίς διακοπή για σκουπίσματα, λίγο chating με φίλες του τύπου «είμαι ζωντανή, εσύ;» και ένα ποτήρι κρασί που πίνεται με την ιεροτελεστία ανθρώπου που έχει επιβιώσει από εμπόλεμη ζώνη.
Και κάπου ανάμεσα στο τελευταίο sip και στο τελευταίο scroll στο κινητό, η μαμά θυμάται πως δεν είναι μόνο μαμά. Είναι άνθρωπος. Άνθρωπος με μαύρους κύκλους, μαλλιά σε messy bun που πλέον δεν είναι στιλ αλλά τρόπος ζωής, και με μια κρυφή υπερηφάνεια ότι σήμερα… απλά τα κατάφερε. Γιατί αύριο όλα ξεκινούν πάλι από την αρχή. Αλλά προς το παρόν, έχει δέκα λεπτά ησυχίας. Και αυτά τα δέκα λεπτά είναι η πιο καθαρή μορφή πολυτέλειας που κυκλοφορεί στην αγορά !
