Καμία μάνα ποτέ να μη χρειαστεί ξανά να χτυπήσει το τύμπανο της Τούμπας

Γράφω αυτές τις γραμμές όχι σαν δημοσιογράφος. Γράφω σαν Στέλλα. Σαν μάνα. Σαν άνθρωπος που δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά σε αυτό που έκανε η μαμά του Χρήστου.

Δεν υπάρχει πιο άδικος πόνος από το να χάνεις το παιδί σου. Να φεύγει σε μια στιγμή, σε ένα τροχαίο, και να μένει πίσω ένα δωμάτιο άδειο, ένα πιάτο που δεν θα γεμίσει ξανά, ένα «μαμά» που δεν θα ξανακουστεί. Αυτός ο πόνος δεν περιγράφεται. Σε διαλύει. Σε γονατίζει. Σε αλλάζει για πάντα.

Κι όμως… αυτή η μάνα στάθηκε όρθια.

Την είδα. Την άκουσα. Και μέσα στη σιωπή της άκουσα κραυγή. Όχι κραυγή μίσους. Κραυγή αξιοπρέπειας. Δεν ζήτησε εκδίκηση. Δεν ύψωσε το χέρι. Ύψωσε το παράδειγμα… Μετέτρεψε το πένθος της σε δύναμη !

Και αυτό, για μένα, είναι μεγαλείο…

Σε μια κοινωνία που συχνά ψάχνει να ξεσπάσει, εκείνη επέλεξε να φωτίσει. Έγινε φάρος για όλους τους γονείς που κουβαλούν τον ίδιο σταυρό. Για τις μάνες και τους πατεράδες που έχασαν τα παιδιά τους στην άσφαλτο και παλεύουν κάθε μέρα να αναπνεύσουν μέσα στην απουσία.

Το μήνυμά της δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι συλλογικό. Μας αφορά όλους.

Γιατί ο Χρήστος δεν ήταν απλώς ένα παιδί. Ήταν όνειρα, ήταν ζωή, ήταν μέλλον. Και ο χαμός του δεν πρέπει να γίνει απλώς μια ακόμη είδηση που θα ξεχαστεί. Πρέπει να γίνει αφορμή να αλλάξουμε. Να προσέχουμε. Να σεβόμαστε. Να σκεφτόμαστε πριν πατήσουμε το γκάζι.

Όταν λέω «Καμία μάνα ποτέ να μη χρειαστεί να χτυπήσει το τύμπανο της Τούμπας», το λέω με την καρδιά μου. Το τύμπανο είναι χαρά, είναι γιορτή, είναι παλμός. Δεν πρέπει να γίνει σύμβολο πένθους. Καμία μάνα δεν πρέπει να χρειαστεί να σταθεί μπροστά σε κόσμο για να τιμήσει το παιδί της που χάθηκε άδικα. Καμία.

Η μαμά του Χρήστου μας έδειξε τι σημαίνει δύναμη χωρίς φωνές. Τι σημαίνει αξιοπρέπεια μέσα στον απόλυτο πόνο. Και ναι, μας δίνει δύναμη. Σε όλους. Σε κάθε γονιό που πονά. Σε κάθε άνθρωπο που φοβάται για το παιδί του. Σε κάθε μάνα που αγκαλιάζει πιο σφιχτά το παιδί της όταν ακούει για ένα ακόμη τροχαίο. Χθες στην Τούμπα αυτή η μάνα αγκαλιάστηκε από χιλιάδες παιδιά σαν να ήταν η δική τους μάνα …

Εγώ, σαν Στέλλα, θέλω να της πω ένα μόνο πράγμα: μας δίδαξες …Χωρίς να το επιδιώξεις !

Και εύχομαι από καρδιάς…
καμία μάνα ποτέ ξανά να μην χρειαστεί να γίνει σύμβολο μέσα από τον πόνο της…