Συντάκτης: Μαριέλα Αλεποπούλου
Η Αλεποπούλου Μαριέλα είναι digital artist, γράφει παιδικά βιβλία, ποιητικά και θεατρικά κείμενα και αρθρογραφεί γύρω από τις τέχνες.
Κάθε φορά που μια ακόμη είδηση κακοποίησης ή γυναικοκτονίας καταλαμβάνει τα πρωτοσέλιδα, η κοινωνία μοιάζει να συγκλονίζεται. Για λίγες ημέρες συζητάμε, αναλύουμε, αναρωτιόμαστε πώς συνέβη, πώς δεν το είδε κανείς, γιατί δεν μίλησε νωρίτερα το θύμα, γιατί δεν παρενέβη κάποιος από το περιβάλλον του. Και έπειτα, σχεδόν πάντα, η επικαιρότητα προχωρά στο επόμενο θέμα. Όμως για χιλιάδες γυναίκες η βία δεν είναι μια είδηση που περνά. Είναι μια καθημερινότητα που επαναλαμβάνεται πίσω από κλειστές πόρτες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η κακοποίηση δεν ξεκινά συνήθως με τη βία που αφήνει...
Το Μεγάλο Ευρωπαϊκό Κουκλοθέατρο: Μήπως οι Επιτροπές της Eurovision ακούνε άλλο διαγωνισμό;
Κάθε Μάιο, η Ευρώπη (και κάποιοι απρόσκλητοι αλλά καλοδεχούμενοι φίλοι από την Αυστραλία) ενώνεται κάτω από τη σημαία της μουσικής, του γκλίτερ και της απόλυτης υπερβολής. Για δύο εβδομάδες, το κοινό παθαίνει μια ομαδική παραίσθηση ότι ο κόσμος είναι ένα όμορφο, ειρηνικό χωριό όπου η μόνη μας διαφορά είναι αν προτιμάμε το έθνικ-ποπ ξεσήκωμα ή μια δακρύβρεχτη μπαλάντα.
Μέχρι που φτάνει η βραδιά του τελικού. Μέχρι που ανοίγουν οι οθόνες για τη βαθμολογία και εμφανίζονται οι περιβόητες «εθνικές κριτικές επιτροπές».
Εκεί ακριβώς, η μαγεία εξατμίζεται και τη θέση της παίρνει μια βαθιά,...
Art Theft 101: Μαθήματα κλοπής από τους διδάσκοντες
Στον κόσμο της τέχνης, όπου η πρωτοτυπία προβάλλεται ως υπέρτατη αξία και η ατομική φωνή ως ιερό δικαίωμα, κρύβεται μια αλήθεια λιγότερο ποιητική και σαφώς πιο άβολη: η δημιουργία δεν είναι πάντα προϊόν έμπνευσης, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτέλεσμα οικειοποίησης. Και ακόμη χειρότερα, αυτή η οικειοποίηση δεν συμβαίνει μόνο στα περιθώρια, αλλά συχνά στο ίδιο το κέντρο του καλλιτεχνικού θεσμού, μέσα σε αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια και εκθεσιακούς χώρους.
Οι καθηγητές σχολών καλών τεχνών κατέχουν μια θέση σχεδόν ιεραρχική. Δεν είναι απλώς εκπαιδευτικοί, είναι διαμορφωτές...
Όταν η “μοντέρνα” αισθητική έκανε τα σπίτια μας ψυχρά: Άδειοι τοίχοι, άδεια τραπέζια, άδεια συναισθήματα
Κάπου ανάμεσα στο «less is more» και στο ατελείωτο scroll από μπεζ σαλόνια, λευκούς τοίχους και τραπέζια που μοιάζουν σαν να μην τα ακούμπησε ποτέ άνθρωπος, χάσαμε κάτι βασικό: τη ζεστασιά. Όχι τη ζεστασιά ως θερμοκρασία, τη ζεστασιά ως ίχνος ζωής. Η μοντέρνα αισθητική που υποτίθεται ότι θα μας “ελευθέρωνε” από την υπερφόρτωση, τελικά σε πολλές περιπτώσεις μάς οδήγησε σε σπίτια που μοιάζουν με showrooms. Καθαρά, ευρύχωρα, «instagrammable»… και παράξενα άδεια.
Δεν είναι ότι το minimal είναι κακό. Είναι ότι, όταν γίνεται δόγμα, αρχίζει να λειτουργεί σαν αποστείρωση. Κι όταν...
Ματωμένη Πανσέληνος Μαρτίου: Μύθοι, θρύλοι και σκιές της ιστορίας κάτω από το κόκκινο φως
Η πανσέληνος του Μαρτίου δεν είναι μια συνηθισμένη πανσέληνος. Η ολική σεληνιακή έκλειψη βάφει τη Σελήνη σε βαθύ κόκκινο, δημιουργώντας το εντυπωσιακό φαινόμενο που ονομάζουμε «ματωμένη σελήνη». Ένα ουράνιο γεγονός που, ενώ εξηγείται πλήρως από την αστρονομία, εξακολουθεί να πυροδοτεί φαντασία, δέος και αρχέγονους φόβους.
Η κοκκινωπή απόχρωση προκύπτει όταν η Γη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Σελήνη και το ηλιακό φως φιλτράρεται μέσα από την ατμόσφαιρα της Γης, το ίδιο φαινόμενο που κάνει τα ηλιοβασιλέματα κόκκινα. Όμως για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι δεν είχαν επιστημονικές...
Gaslighting και Θυματοποίηση: Όταν η συμπόνια μετατρέπεται σε παγίδα
Υπάρχουν μορφές κακοποίησης που δεν έχουν ένταση στη φωνή, αλλά έχουν βάρος στη σιωπή. Δεν εκρήγνυνται, διαβρώνουν. Δεν επιτίθενται ευθέως , αμφισβητούν, μετατοπίζουν, θολώνουν. Το gaslighting είναι μια τέτοια μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης. Και η κατάληξή του, συχνά, είναι η εσωτερικευμένη θυματοποίηση.
Ο όρος προέρχεται από την ταινία Gaslight, όπου ένας σύζυγος αλλοιώνει συστηματικά μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας για να πείσει τη γυναίκα του ότι χάνει τα λογικά της. Δεν την περιορίζει σωματικά. Περιορίζει την εμπιστοσύνη της στον ίδιο της τον νου. Στην πραγματική ζωή, το...
Το σύνδρομο του “Θα αλλάξει”: Γιατί μένουμε σε σχέσεις που μας φθείρουν;
Υπάρχει μια φράση που έχει κρατήσει περισσότερους ανθρώπους σε δυστυχισμένες σχέσεις απ’ όσους κράτησε ποτέ η αγάπη: «Θα αλλάξει». Δεν το λέμε πάντα φωναχτά. Το ψιθυρίζουμε μέσα μας. Το ντύνουμε με υπομονή, κατανόηση, “κακές περιόδους”, παιδικά τραύματα, άγχος από τη δουλειά, δύσκολες συνθήκες. Στην πραγματικότητα όμως είναι ελπίδα χωρίς στοιχεία. Και η ελπίδα, όταν δεν πατάει σε πράξεις, γίνεται αυταπάτη.
Οι περισσότεροι δεν μένουμε για αυτό που είναι ο άλλος σήμερα. Μένουμε για αυτό που φανταζόμαστε ότι μπορεί να γίνει αύριο. Ερωτευόμαστε τη δυνατότητά του. Τη μελλοντική εκδοχή του....
Παιδιά και Οθόνες: ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και στον κίνδυνο της υπερδιέγερσης
Ζούμε σε μια εποχή όπου το παιδί μαθαίνει να αγγίζει μια οθόνη πριν ακόμη μάθει να δένει τα κορδόνια του. Η τηλεόραση, το tablet, το κινητό τηλέφωνο δεν αποτελούν πλέον απλώς τεχνολογικά μέσα· είναι κομμάτι του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Συχνά η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται στο δίλημμα «καλό ή κακό». Όμως το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν οι οθόνες είναι ωφέλιμες ή επιβλαβείς. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι αντικαθιστούν μέσα στην καθημερινότητα του παιδιού και ποια εσωτερικά εφόδια καλλιεργούν ή αποδυναμώνουν.
Η American Academy of Pediatrics έχει διατυπώσει σαφείς...
Β’ Ημιτελικός «SingforGreece 2026»: κριτική-ανάλυση των 14 τραγουδιών, το κοινό ψηφίζει «στιγμή»
Αν ο Α’ Ημιτελικός είναι το πρώτο φίλτρο, ο Β’ είναι το σημείο όπου το κοινό γίνεται πιο απαιτητικό χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. Έχει ήδη δει πώς λειτουργεί το παιχνίδι. Δεκατέσσερα τραγούδια στη σειρά, πολλή πληροφορία, λίγος χρόνος, και στο τέλος μια απλή ερώτηση που δεν συγχωρεί, «ποιο θυμάμαι;». Στον ημιτελικό, το “καλό” δεν είναι πάντα αυτό που θα χειροκροτούσες σε μια ακρόαση στο σπίτι. Είναι αυτό που γίνεται τηλεοπτική ανάμνηση. Αυτό που σε πιάνει σε δέκα δευτερόλεπτα, σου δίνει ρυθμό ή συναίσθημα με καθαρή γραμμή, και σου αφήνει μια χαρακτηριστική στιγμή ώστε να το ξεχωρίσεις...









