Συντάκτης: Μαριέλα Αλεποπούλου
Η Αλεποπούλου Μαριέλα είναι digital artist, γράφει παιδικά βιβλία, ποιητικά και θεατρικά κείμενα και αρθρογραφεί γύρω από τις τέχνες.
Η πανσέληνος του Μαρτίου δεν είναι μια συνηθισμένη πανσέληνος. Η ολική σεληνιακή έκλειψη βάφει τη Σελήνη σε βαθύ κόκκινο, δημιουργώντας το εντυπωσιακό φαινόμενο που ονομάζουμε «ματωμένη σελήνη». Ένα ουράνιο γεγονός που, ενώ εξηγείται πλήρως από την αστρονομία, εξακολουθεί να πυροδοτεί φαντασία, δέος και αρχέγονους φόβους.
Η κοκκινωπή απόχρωση προκύπτει όταν η Γη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον Ήλιο και τη Σελήνη και το ηλιακό φως φιλτράρεται μέσα από την ατμόσφαιρα της Γης, το ίδιο φαινόμενο που κάνει τα ηλιοβασιλέματα κόκκινα. Όμως για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι δεν είχαν επιστημονικές...
Gaslighting και Θυματοποίηση: Όταν η συμπόνια μετατρέπεται σε παγίδα
Υπάρχουν μορφές κακοποίησης που δεν έχουν ένταση στη φωνή, αλλά έχουν βάρος στη σιωπή. Δεν εκρήγνυνται, διαβρώνουν. Δεν επιτίθενται ευθέως , αμφισβητούν, μετατοπίζουν, θολώνουν. Το gaslighting είναι μια τέτοια μορφή ψυχολογικής χειραγώγησης. Και η κατάληξή του, συχνά, είναι η εσωτερικευμένη θυματοποίηση.
Ο όρος προέρχεται από την ταινία Gaslight, όπου ένας σύζυγος αλλοιώνει συστηματικά μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας για να πείσει τη γυναίκα του ότι χάνει τα λογικά της. Δεν την περιορίζει σωματικά. Περιορίζει την εμπιστοσύνη της στον ίδιο της τον νου. Στην πραγματική ζωή, το...
Το σύνδρομο του “Θα αλλάξει”: Γιατί μένουμε σε σχέσεις που μας φθείρουν;
Υπάρχει μια φράση που έχει κρατήσει περισσότερους ανθρώπους σε δυστυχισμένες σχέσεις απ’ όσους κράτησε ποτέ η αγάπη: «Θα αλλάξει». Δεν το λέμε πάντα φωναχτά. Το ψιθυρίζουμε μέσα μας. Το ντύνουμε με υπομονή, κατανόηση, “κακές περιόδους”, παιδικά τραύματα, άγχος από τη δουλειά, δύσκολες συνθήκες. Στην πραγματικότητα όμως είναι ελπίδα χωρίς στοιχεία. Και η ελπίδα, όταν δεν πατάει σε πράξεις, γίνεται αυταπάτη.
Οι περισσότεροι δεν μένουμε για αυτό που είναι ο άλλος σήμερα. Μένουμε για αυτό που φανταζόμαστε ότι μπορεί να γίνει αύριο. Ερωτευόμαστε τη δυνατότητά του. Τη μελλοντική εκδοχή του....
Παιδιά και Οθόνες: ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και στον κίνδυνο της υπερδιέγερσης
Ζούμε σε μια εποχή όπου το παιδί μαθαίνει να αγγίζει μια οθόνη πριν ακόμη μάθει να δένει τα κορδόνια του. Η τηλεόραση, το tablet, το κινητό τηλέφωνο δεν αποτελούν πλέον απλώς τεχνολογικά μέσα· είναι κομμάτι του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Συχνά η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται στο δίλημμα «καλό ή κακό». Όμως το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν οι οθόνες είναι ωφέλιμες ή επιβλαβείς. Το βαθύτερο ερώτημα είναι τι αντικαθιστούν μέσα στην καθημερινότητα του παιδιού και ποια εσωτερικά εφόδια καλλιεργούν ή αποδυναμώνουν.
Η American Academy of Pediatrics έχει διατυπώσει σαφείς...
Β’ Ημιτελικός «SingforGreece 2026»: κριτική-ανάλυση των 14 τραγουδιών, το κοινό ψηφίζει «στιγμή»
Αν ο Α’ Ημιτελικός είναι το πρώτο φίλτρο, ο Β’ είναι το σημείο όπου το κοινό γίνεται πιο απαιτητικό χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. Έχει ήδη δει πώς λειτουργεί το παιχνίδι. Δεκατέσσερα τραγούδια στη σειρά, πολλή πληροφορία, λίγος χρόνος, και στο τέλος μια απλή ερώτηση που δεν συγχωρεί, «ποιο θυμάμαι;». Στον ημιτελικό, το “καλό” δεν είναι πάντα αυτό που θα χειροκροτούσες σε μια ακρόαση στο σπίτι. Είναι αυτό που γίνεται τηλεοπτική ανάμνηση. Αυτό που σε πιάνει σε δέκα δευτερόλεπτα, σου δίνει ρυθμό ή συναίσθημα με καθαρή γραμμή, και σου αφήνει μια χαρακτηριστική στιγμή ώστε να το ξεχωρίσεις...
Έντυπο βιβλίο ή eBook; Τι κερδίζεις, τι χάνεις και πώς να διαλέγεις σωστά
Το δίλημμα «έντυπο ή eBook» δεν είναι πια απλώς μια πρακτική επιλογή. Είναι θέμα εμπειρίας, αισθητικής, ψυχολογίας και, αν είσαι δημιουργός, θέμα στρατηγικής. Άλλο το βιβλίο ως αντικείμενο που κουβαλά μνήμη, και άλλο το βιβλίο ως περιεχόμενο που ταξιδεύει άμεσα, γρήγορα και παντού. Στην Ελλάδα ειδικά, η κουβέντα γύρω από τα eBooks φορτίζεται συχνά με παρεξηγήσεις. Άλλοι τα αντιμετωπίζουν σαν «φθηνότερη απομίμηση», άλλοι σαν την αυτονόητη εξέλιξη. Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο έχουν αξία απλώς εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες.
Το έντυπο βιβλίο είναι εμπειρία με όλες τις αισθήσεις. Το...
Ψηφιακή αγένεια: όταν η μόνιμη σύνδεση μας έμαθε να ενοχλούμε χωρίς τύψεις
Δεν ήταν γραπτός κανόνας. Δεν υπήρχε σε εγχειρίδια καλής συμπεριφοράς ούτε διδασκόταν στο σχολείο. Κι όμως, όλοι τον γνωρίζαμε. Υπήρξε μια άτυπη κοινωνική συμφωνία που ρύθμιζε τη ζωή μας με απλότητα και σεβασμό, πότε τηλεφωνούμε και πότε σωπαίνουμε. Στην εποχή του σταθερού τηλεφώνου, πριν από τα κινητά, τα social media και τη μόνιμη διαδικτυακή παρουσία, η ευγένεια είχε όρια… και τα σεβόμασταν.
Μεσημέρι, ώρες κοινής ησυχίας; Δεν καλούσες. Κυριακή μεσημέρι; Σχεδόν ιερό. Αργίες; Μόνο αν υπήρχε σοβαρός λόγος. Μετά τις 9 το βράδυ; Έπρεπε να συμβαίνει κάτι πραγματικά επείγον. Όχι επειδή το...
Η τέχνη στην Ελλάδα: η εκμετάλλευση των καλλιτεχνών και οι επιτήδειοι του χώρου
Υπάρχει μια αλήθεια που την ξέρουν όλοι στον χώρο αλλά λίγοι τη λένε δυνατά: στην Ελλάδα η τέχνη αντιμετωπίζεται σαν πολυτέλεια, σαν διακόσμηση, σαν «μια χαριτωμένη δραστηριότητα», κάτι ανάμεσα σε χόμπι και δημόσιες σχέσεις. Και κάπου εκεί, σε αυτό το γόνιμο έδαφος αδιαφορίας, ανθίζει ένα παράλληλο οικοσύστημα: άνθρωποι που μιλάνε με στόμφο για «αφηγήσεις», «πρακτικές», «πλαίσια» και «διαλεκτικές», αλλά στην πράξη λειτουργούν σαν μεσάζοντες του αέρα, με κύριο στόχο όχι την τέχνη, αλλά το ταμείο.
Δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν επιμελητές και γκαλερίστες που δουλεύουν σοβαρά, φροντίζουν...








